نامحرم

عمومی

حجاب در عرفان اسلامی؛ پوشش ظاهر یا سیر باطنی؟

حجاب در عرفان اسلامی، فراتر از یک پوشش ظاهری، به پرده‌هایی اشاره دارد که انسان را از شهود کامل حق تعالی و رسیدن به معرفت حقیقی باز می‌دارد و در عین حال، نمادی عمیق از بطون و راز هستی، به ویژه در وجود زن است. این مفهوم در نگاه عارفان، به ویژه محیی‌الدین ابن‌عربی، ابعاد هستی‌شناختی، معرفت‌شناختی و سلوکی گسترده‌ای یافته است که آن را از محدوده‌ی صرفاً فقهی فراتر می‌برد و به سیر و سلوک باطنی گره می‌زند. برداشت‌های رایج از حجاب در جامعه غالباً به جنبه‌ی فقهی و پوشش ظاهری آن محدود می‌شود، اما رویکرد عرفانی، لایه‌های عمیق‌تری از این مفهوم را پیش روی ما می‌گشاید. عرفان به عنوان شیوه‌ای برای درک باطن و حقیقت اشیاء، این قابلیت را دارد که حجاب را نه تنها مانعی در راه رسیدن به حق، بلکه گاه خودِ تجلی حق در کثرات عالم و حتی رحمتی از جانب او بداند. این مقاله به این پرسش‌های کلیدی می‌پردازد که آیا حجاب در عرفان تنها به پوشش ظاهری محدود می‌شود؟ رابطه‌ی “پوشش ظاهر” با “سیر باطنی” در عرفان اسلامی چگونه تبیین می‌گردد؟ و عارفان، به ویژه ابن‌عربی، چه ابعادی برای حجاب قائل هستند؟ معنا و مفهوم حجاب در عرفان اسلامی مفهوم حجاب در عرفان …